افق را غباري غليظ فرا گرفته بود. ساعت ها از آغاز روز مي گذشت، ولي خورشيد سرد و افسرده از پاشيدن نور بخل مي‌ورزيد.

منذر پيش از اين هم مدينه را ديده بود، ولي هرگز آن را همچون امروز نيافته بود.

همين ديروز، خورشيد تمامي دارايي خويش را بي دريغ پيش کش اهل مدينه کرد و نور طلايي آن گلواژه هاي اين فراز از کتاب مقدس را سرمه ي چشمانش نمود:

از ميان آفريده هايم احمد را از زادگاهش که در فاران و مقام ابراهيم واقع است به پيامبري بر مي انگيزم... خوشا به حال کسي که در زمان او حاضر باشد، سخنش را بشنود و به او ايمان آورد.

اما امروز با بُهت عجيبي در اوج تابستان، پوشيدنِ لباس پاييز را بر اندام مدينه احساس مي کرد. درختان قامت خم کرده و شاخ و برگ را بر زمين مي کشاندند. پرندگان دست از پُر کردن چينه دانِ خود کشيده بودند. همه ي موجودات در عمق فروتني، آخرين فرمانِ شرکت در مانورِ عذاب الهي را انتظار مي کشيدند، نفس ها در سينه ها حبس شده بود.

در ميان سکوت سرد و ابهام آلود، نفس هاي عاقب درنگ چهره ي اهتم بن نعمان آن رهبرِ کهنسال نجراني که کوله بار تجربه اش را از شهر مرزي نجران توشه ي راه مسيحيان کرده بود ـ منذربن علقمه را کلافه مي کرد. صليبي را که برگردن آويخته بود، در بين دستانش فشرد. گويا تنها حلقه ي اتصالش به زندگي همين بود.

غدیر، تنها نام یک سرزمین نیست، یک تفکر است؛

نشانه اى است از تداوم خط نبوت؛

چشمه اى است که تا پایان هستى مى جوشد؛

غدیر، روز اکمال دین، اتمام نعمت و موجب خشنودى خداست؛

روز بزرگ، روز گشایش و روز تکامل است؛

غدیر، نه تاریخ است، نه جغرافیا و نه روایت، بلکه ولایت است؛

پیشوند غدیر، رسالت است و پسوند آن، ولایت و امامت.

تا صورت پیوند جهان بود، على بود	تا نقش زمین بود و زمان بود، على بود
شاهى که ولى بود و وصى بود، على بود	سلطان سخا و کرم و جود، على بود
آن شیر دلاور که ز بهر طمع نفس	در خوان جهان پنجه نیالود، على بود
آن کاشف قرآن که خدا در همه قرآن	کردش صفت عصمت و بستود، على بود

و ابراهیم علیه‌السلام به تولاّ رسید در منجنیق؛

و این روز، روز ولایت علی علیه‌السلام شد تا آنان که عناد می ورزند در جهل مرگ بار خویش بمانند که تولاّ به آنان نمی رسد.

این روز باید روز ولایت علی علیه‌السلام باشد، روزی که آب، آلودگی قرن ها را شست و کشتی ماند و ناخدای آن، و آنان که ایمان آورده بودند ندای الهی کشتیبان را... ناخدایی که بلندای عصای ایمانش به اوج می رسید و ایمان آورندگان به نوح می دانستند که آنگاه که مهلت تمام شود، بارش صاعقه ها را هیچ گریزی نیست و ایمان نیاورندگان به ولایت... غدیر فرصتی دیگر بود برایشان... فرصتی که صراط مستقیم بود...

غدیر نور ازلی است که پیش از آفرینش جهان، در رگ های هستى، جاری بود؛

بهار خجسته ای که تکامل واپسین زمین را نوید می داد...؛

روز شکوفایی ولایت در قاموس خلقت...؛

روزی که آرمانی ترین اندیشه را پیامبر خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله در اذهان همگان جاری ساخت تا جهان خاکی در تحولی عظیم و جهان افلاکی با ذوقی سلیم، عبادت خدا را سرلوحه خویش قرار دهد...

و این برکه، سکوی جاودانگی بود، برکه ای از تدبیر برای رسیدن به رستگاری های پیاپى، رفتگان برگشتند و نیامدگان شتاب کردند تا در این آبگیر به اقیانوس رحمت خدا پیوند خورند که اینجا درِ بهشت باز می شود و شد...

و درخت هستی کمال یافت و قرابت انسان با خدا آشکار گردید. و باران الطاف رحمانی بر گلزار جان های تشنه باریدن گرفت تا توفان های حریص، حریم سبز درختان را به بازی نگیرد و عدالت پشت حصارهای تبعیض، به فراموشی سپرده نشود...

و غدیر؛ روزی که هستى، تمامت خود را بدو بخشید که:

آحاد ملک چو سجده بر آدم کرد

بـر نــام علــی و شوکــت خاتــم کــرد

در روز غدیر خــم نـه تــنـها آدم

بر قامت علی مرتضی فلک سر خم کرد

ابن شهر آشوب در کتاب مناقب در توصیف حضرت هادی علیه السلام چنین به مدح و ستایش ایشان می‌پردازد: «حضرت هادی علیه السلام از نزدیک، نمکین ترین و از دور، کامل ترین انسانها بود. هرگاه سکوت می‌کرد، هیبت و شکوهش آشکار و چیره می‌شد و هرگاه سخن می‌گفت، بها و مقامش چشم گیر می‌گردید. نشانه خاندان رسالت از سیمایش می‌درخشید؛ چراکه او میوه درخت رسالت، شاخه ای از بوستان نبوت و گزیده ای از دودمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بود».

خورشيد چراغکي ز رخسار عليست     مه نقطه کوچکي ز پرگار عليست
هرکس که فرستد به محمد صلوات       همسايه ديوار به ديوار عليست

دلا امخدايا به حق شاه مردان                     مرا محتاج نامردان مگردان 
شب به مي بايد وضو کرد              و هر ناممکني را آرزو کرد 
 

 چون نامه ي اعمال مرا پيچيدند
بردند به ميزان عمل سنجيدند
بيش از همه کس گناه ما بود ولي
آن را به محبت علي بخشيدند

حج با انگیزه‌های غیر خدایی مصداق روگردانی از خداوند

پس اگر كسی حج را به قصد تجارت انجام داد یا به قصد شهرت انجام داد یا به سایر مقاصد انجام داد، این فرار عن الله كرد؛ نه فرار الی الله. مثل این كه «جهاد عن الله» داریم و «جهاد فی الله» آنچه كه در قرآن دستور رسیده است «الَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا» است، ولی عده‎ای جهاد عن الله دارند؛ نه فی الله. از خدا روگردانند؛ به كار خود و جاه خود و شهرت خود و امثال ذلك متكی و وابسته‌اند. اینها جهادشان عن الله است [و] قهراً راه را هم گم می‌كنند؛ چون «الَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا» و اما «الذین جاهدوا عن الله» همان است كه «فتفرقوا عن سبیل الله» می‌شود. فرار هم این چنین است؛ گاهی الی الله است [و] گاهی فرار عن الله. حج به عنوان فرار الی الله در قرآن بازگو شده است؛ یعنی یك انسان حاجی همین كه قصد حج یا عمره را دارد سیرش به طرف خداست و سیر به طرف خدا؛ یعنی اعتماد بر خدا و دیگر هیچ. اگر كسی به زاد و راحله خود تكیه كند، به كسب و كار خود تكیه كند، به همراهان خود تكیه كند، این فرار به [سوی] همراهان كرده است؛ نه فرار به سوی خدا. این سفر به سفره خود كرده است؛ نه سفر به ضیافت الله و امثال ذلك.

پس یكی از اسرار حج آن است كه انسان از غیر خدا ببرد [و] به خدا وصل بشود. در همان تهیه مقدمات این چنین است. كسی كه می‌خواهد در شهرش لباس احرام فراهم بكند، مالش را تطهیر بكند، وصیتنامه را تنظیم بكند و از بستگانش خداحافظی بكند، از همان قدم اولش به عنوان «فرار الی الله» اینها را انجام می‌دهد كه این می‌شود سرّی از اسرار حج [و] قهراً در همه این حالات با خداست این سیرش «الی الله»، «فی الله»، «مع الله» و «بالله» است. این كه در دعاهای حج و مانند آن آمده «بسم الله دخلت و بسم الله خرجت و فی سبیل لله» شاید ناظر به همین باشد؛ یعنی [در] این كار با نام خدا [داخل شدم و با نام خدا از منزل خارج شدم] و در راه خدا شروع كردم.

In the north west of Iran at the foot of Mount Sahand in Kandovan, the   villagers live in cave homes carved out from the volcanic rock.

The age of some houses is more than 700 years
             Very impressive

وقتي كه بچه بودم هر شب دعا ميكردم كه خدا يك دوچرخه به من بدهد. بعد فهميدم كه اينطوري فايده ندارد. پس يك دوچرخه دزديدم و دعا كردم كه خدا مرا ببخش!!

هی با خود فکر می کنم ، چگونه است که ما ، در این سر دنیا ، عرق می ریزیم و وضع مان این است و آنها ، در آن سر دنیا ، عرق می خورند و وضع شان آن است! ...

نمی دانم ،

مشکل در نوع عرق است یا در نوع ریختن و خوردن ...